«Яшәү – ул физик хәрәкәт, – дип башлады сүзен әдәбият аксакалы. – Хатыным Наилә үлгәннән соң мин күбрәк хатирәләр дөньясына чумам. Тормышыма икегә бүлеп карыйм. Наилә белән бергә чагым һәм ул калдырыл киткәннән соңгы көннәрем. Алары хәтта озынрак төсле. Ә яшәү – ул якын кешең белән аралашу, аны тою, дөньяда барган вакыйгаларга бәя бирү. Хаты­ның пешергәннәрне тәмләү, аның балаларга, сиңа булган мөнәсәбәтен курү. Алдагы көнгә бергәләп планнар кору. Боларның берсе да юк хәзер. Сөю-мөхәббәт хисләре йөрәктә хәл ителә бит. Наиләмнең юк­лыгын акыл белән йөрәгемә аңлатам. Йөрәк тыңлармы-юкмы, әгәр тыңламаса, шартлавы их­тимал. Аның тыңлавы миңа нык кирәк, чөнки эш­лисе эшләрем бар. Наиләмнең кушып калдыр­ган эшләре, үземнең иҗади планнарым...

Наиләмнең үлеме миңа нык тәэсир итте. 63 ел бергә пар ка­нат булып рәхәтләнеп очтык бит. Наиләмне бу кадәр илаһилаштыруымның тагын бер сәбәбе бар. Ирне ир иткән дә, юк иткән дә – хатын, дигән әйтем бар бит. Наиләм мине кешедә, язу­чы да итте. Ул әдәбият укытучысы булды. Урыс, татар, башкорт әдәбиятларын, классиканы ях­шы белә иде. Әгәр ул минем өчен, балалар, га­илә өчен үзен корбан итмәгән булса, язучы ук булмаса да, әдәбият дөньясында я тТуганайлар  2008-11-26 10:40:19
Кире кайт